Categories

แก่คอย เจี๊ยบ เบญจพร

posted on 10 Aug 2015 23:46 by engjun
วัยพ่อแม่นี้ ขี้ใจน้อย เป็นยิ่งนัก
เมื่อลูกทัก ว่าทำผิด มันติดหู
นึกทีไร น้ำตาล้น จนร่วงพรู
จงเอ็นดู เถิดหนา อย่าบ่นเลย
 
เข่าก็อ่อน แรงก็ล้า ตามัวซ้ำ
ลูกช่วยค้ำ พยุงบ้าง อย่านั่งเฉย
ตอนลูกเล็ก ปีนขี่คอ พ่อยังเคย
อย่าละเลย ให้ชอกช้ำ ระกำใจ
 
ลูกพูดไป ฟังไม่ทัน อย่าหันหนี
พูดอีกที เถิดลูกรัก อย่าผลักไส
หูมันแก่ ฟังลูกเล่า ไม่เข้าใจ
จับความได้ กะพร่องกะแพร่ง ชี้แจงที
 
ตอนลูกเล็ก พูดซ้ำมา ดูน่ารัก
ตอนนี้พ่อแม่ แก่นัก ชักลืมถี่
พูดซ้ำซาก มากมาย ตั้งหลายที
ขอคนดี อย่าถือโทษ โกรธมากเกิน
 
ลูกงานหนัก พ่อแม่ก็รู้ อยู่ว่าหนัก
ขอลูกรัก พักคุยบ้าง อย่าห่างเหิน
อยู่กับลูก กับเมีย เสียจนเพลิน
ขอแค่เดิน มาถามไถ่ ในบางที

เรื่องสำลัก ข้าวปลา อาหารน้ำ
เกิดซากซ้ำ จนระอา น่าหน่ายหนี
ขอให้ลูก จงอดทน เถิดคนดี
แก่แล้วมี ปัญหา มาทุกคน

อีกไม่นาน หรอกหนา เวลาผ่าน
ความรำคาญ ทั้งหลายแหล่ แม้สับสน
คงไม่กลับ มาเกิดซ้ำ ทำเวียนวน
เมื่อผ่านพ้น พ่อแม่ลับ ดับชีวิต

ขอให้ลูก ได้อยู่เย็น และเป็นสุข
อันความทุกข์ จงหลีกไกล หายสนิท
อย่าแผ้วพาน ลูกของพ่อแม่ แม้สักนิด
ขอชีวิต ลูกพร้อมพรั่ง ดั่งใจเทอญ
 
 
เพลง   แก่คอย
ขับร้องโดย เจ๊๊ยบ  เบญจพร อาร์สยาม
 
ผ่านสายฝน ลมหนาว มานานหลายปี 
ตาพร่ามัวไม่มีควายหมาย
ยังรอใครบางคน กลับมาหาใหม่ 
นั่งหวังเหวิดใจหาย ไม่มี 
เหงามันเหงามันเหงา เดียวดายในหัวใจ 
ใครจะรู้ข้างใน มันย่ำแย่ เฝ้าฟูมฟักเลี้ยงดู 
หวังพึ่งยามแก่ ใจห่อเหี่ยวจริงแท้ น้อยใจ
งานปีใหม่ สงกรานต์ เดือนสิบ ชิงเปรต 
ฟังข้างบ้านเค้าหนุกเฮฮา ลูกหลานเฝ้ามาเยือน 
ย้ำเตือนว่ายังห่วงหา คิด คิดขึ้นมาน้ำตาไหล
 
*หนาวมันหนาวหัวใจ ข้างในของคนชรา 
เหงามีเพียงน้ำตาปลอบใจ 
นี่หรือสิ่งตอบแทน จากคนที่แกห่วงใย 
คิดแล้วน้อยใจ ตัวเอง (จากลา)
ผ่านสายฝน ลมหนาว มานานอ่อนล้า 
คงจะถึงเวลาจากจร จับผ้าผวยผืนเก่า
เอาห่มแล้วล้มนอน เอามือก่ายเกียงป้อง จากลา
 
(ซ้ำ */*)
 

Comment

Comment:

Tweet